از شخصیت
فاطمه سخن گفتن بسیار دشوار است.
فاطمه، یک " زن " بود، آن
چنان که اسلام میخواهد که زن باشد. تصویر سیمای او را پیامبر خود رسم
کرده بود و او را در کورههای سختی و فقر و مبارزه و آموزشهای عمیق و شگفت
انسانی خویش پرورده و ناب ساخته بود.
وی در همه ابعاد گوناگون زن بودن نمونه شده بود.
مظهر یک دختر، در برابر پدرش.
مظهر یک همسر در برابر شویش.
مظهر یک مادر در برابر فرزندانش.
مظهر یک " زن مبارز و مسئول " در برابر زمانش و سرنوشت جامعه اش.
وی خود یک " امام " است، یعنی یک نمونه مثالی، یک تیپ ایدهآل برای زن،
یک " اسوه " ، یک شاهد برای هر زنی که میخواهد " شدن خویش " را خود
انتخاب کند.
او با طفولیت شگفتش، با مبارزه مدامش در دو جبهه خارجی و داخلی،
در خانه پدرش، خانهی همسرش، در جامعهاش، در اندیشه و رفتار و زندگیش،
"چگونه بودن" را به زن پاسخ میداد.
نمیدانم چه بگویم؟ بسیار گفتم و بسیار ناگفته ماند.
در میان همه جلوههای خیره کننده روح بزرگ فاطمه، آنچه بیشتر از
همه برای من شگفتانگیز است این است که فاطمه همسفر و همگام و هم پرواز
روح عظیم علی است.
او در کنار علی تنها یک همسر نبود، که علی پس از او همسرانی دیگر نیز
داشت. علی در او به دیده یک دوست، یک آشنای دردها و آرمانهای بزرگش می
نگریست و انیس خلوت بیکرانه و اسرارآمیزش و همدم تنهاییهایش.
این است که علی هم او را به گونه دیگری مینگرد و هم فرزندان او را.
پس از فاطمه، علی همسرانی میگیرد و از آنان فرزندانی مییابد. اما از
همان آغاز، فرزندان خویش را که از فاطمه بودند با فرزندان دیگرش جدا
میکند. اینان را "بنیعلی" میخواند و آنان را "بنیفاطمه".
شگفتا، در برابر پدر، آن هم علی، نسبت فرزند به مادر و پیغمبر نیز
دیدیم که او را به گونهی دیگر میبیند. از همهی دخترانش تنها به او سخت
میگیرد، از همه تنها به او تکیه میکند. او را ـ در خردسالی ـ مخاطب دعوت
بزرگ خویش میگیرد.
نمیدانم از او چه بگویم؟ چگونه بگویم؟
خواستم از " بوسوئه " تقلید کنم، خطیب نامور فرانسه که روزی در مجلسی
با حضور لویی، از " مریم " سخن میگفت . گفت : هزار و هفتصد سال است که
همه سخنوران عالم درباره مریم داد سخن دادهاند.
هزار و هفتصد سال است که همه فیلسوفان و متفکران ملتها در شرق و غرب، ارزشهای مریم را بیان کردهاند.
هزار و هفتصد سال است که شاعران جهان در ستایش مریم همه ذوق و قدرت خلاقه شان را به کار گرفته اند.
هزار و هفتصد سال است که همه هنرمندان، چهرهنگاران، پیکرسازان
بشر، در نشان دادن سیما و حالات مریم هنرمندی های اعجازگر کرده اند.
اما مجموعه گفتهها و اندیشه ها و کوششها و هنرمندی های همه در طول
این قرنهای بسیار، به اندازه این کلمه نتوانسته اند عظمتهای مریم را
بازگویند که: "مریم (س)، مادر عیسی (ع) است".
و من خواستم با چنین شیوه ای از فاطمه بگویم. باز درماندم:
خواستم بگویم، فاطمه دختر خدیجه ی بزرگ است.
دیدم فاطمه نیست.
خواستم بگویم، که فاطمه دختر محمد است.
دیدم که فاطمه نیست.
خواستم بگویم، که فاطمه همسر علی است.
دیدم که فاطمه نیست.
خواستم بگویم، که فاطمه مادر حسین است.
دیدم که فاطمه نیست.
خواستم بگویم، که فاطمه مادر زینب است.
باز دیدم که فاطمه نیست.
نه، اینها همه هست و این همه فاطمه نیست.
فاطمه، فاطمه است.
قسمتي از كتاب فاطمه فاطمه است اثر ماندگار دكتر علي شريعتي
همینــــــــــــــــ....